Fontanna di Trevi, najsłynniejsza fontanna na świecie, stanowi punkt końcowy akweduktu Vergine. Jej nazwa, odnotowywana już od średniowiecza, wywodzi się albo od lokalnego terminu używanego w połowie XII wieku (regio Trivii), albo nawiązuje do potrójnego wylotu wody w pierwotnej fontannie.
W 1640 roku papież Urban VIII zlecił Gianowi Lorenzo Berniniemu zaprojektowanie nowej fontanny w ramach rozbudowy placu. Projekt zakładał podstawę w kształcie eksedry z basenem opartym o budynki, które później włączono do Pałacu Poli. Jednak obecną Fontannę di Trevi zawdzięczamy papieżowi Klemensowi XII. W 1732 roku ogłosił on konkurs, który przyciągnął czołowych artystów tamtych czasów. Zwycięski projekt autorstwa architekta Nicoli Salvi został wybrany ze względu na swoją monumentalną skalę oraz minimalny wpływ na pałac znajdujący się za nim.
Fontanna ma kształt łuku triumfalnego z głęboką niszą. Kompozycję tę ożywiają liczne rzeźbiarskie przedstawienia roślin oraz spektakularny strumień wody. W centrum znajduje się posąg Oceanusa kierującego rydwanem w kształcie muszli, ciągniętym przez jednego dzikiego i jednego spokojnego konia, których obu powstrzymują dwaj trytoni. Fasada ozdobiona jest płaskorzeźbami przedstawiającymi alegoryczne postacie symbolizujące dobroczynne działanie wody. Arcydzieło Salviego harmonijnie łączy historię i naturę, odzwierciedlając ideały rodzącego się Oświecenia. Budowę ukończył Giuseppe Pannini, który subtelnie zmodyfikował centralne baseny, aby wyrównać ukształtowanie klifu.
