Zwieńczeniem drugiej wojny angielsko-holenderskiej – konfliktu morskiego między Anglią a Republiką Holenderską o kontrolę nad światowymi szlakami handlowymi oraz koloniami w Azji, Afryce i Amerykach – był pokój w Bredzie zawarty w 1667 roku. Wojna ta, napędzana presją gospodarczą i zmieniającymi się sojuszami, po latach morskich potyczek ostatecznie doprowadziła obie strony do stołu negocjacyjnego, dając wyjątkową okazję do odkrywania Bredy poprzez jeden z jej przełomowych momentów historycznych.
Breda została wybrana na miejsce negocjacji ze względu na swoje ufortyfikowane położenie i neutralność polityczną. W wyborze tym rolę odegrała również znajomość tego miejsca przez angielskiego króla, który wcześniej przebywał tam podczas swojego wygnania w zamku powiązanym z rodziną Orańsko-Nassau.
W następstwie znaczących wydarzeń na morzu, w tym decydującego ataku holenderskiego w pobliżu Chatham, negocjacje postępowały szybko, co doprowadziło do zawarcia traktatu w krótkim czasie. Porozumienie to skutecznie podzieliło terytoria zamorskie między Anglię a Republikę Holenderską, zmieniając w ten sposób kontrolę nad szlakami handlowymi i regionami kolonialnymi na całym świecie.
